Column: Sinterklaas en zijn medewerkers

Column door: Sieberen Voordewind

HOOGEVEEN – Afgelopen zaterdagmiddag verzamelden veel mensen zich bij het gemeentehuis in Hoogeveen, om de jaarlijkse komst van Sinterklaas en zijn pieten mee te maken. Ik schrijf bewust “pieten” zonder daar een kleur voor te schrijven, omdat het woord dat al jaren voor het woord “Pieten” wordt genoemd en met een “Z” begint, erg gevoelig ligt in ons land. In de geschiedenis heeft het feest vaker onder vuur gelegen. Het feest dat waarschijnlijk zijn oorsprong van inspiratie vond in de (af)god Wodan en zijn zwarte raven, die later werden opgevolgd door de Aarsbisschop Sint Nicolaas en waarschijnlijk zijn gelijkwaardige partner, is in de meeste landen in Europa afgeschaft, na hevig protest van Lutherse protestanten. Maar tot nog toe gaat het feest in Nederland nog steeds door, ondanks protesten tegen bepaalde pieten.

Het is voor de organisatoren steeds maar weer wikken en wegen om met alle kritiek om te gaan en het zoveel mogelijk mensen naar de zin te maken.

Als we zouden uitgaan van het prentenboekje “Sint Nikolaas en zijn knecht” uit 1850 van de onderwijzer Jan Schenkman (1806-1863), dan waren het geen echte pieten die afgelopen zaterdag bij de landelijke intocht van de Sint in Apeldoorn aanwezig waren. Veel mensen waren blij dat de Sint in Hoogeveen wel echte pieten bij zich had. Maar wat is echt? Voor kinderen maakt het misschien niet uit of de pieten op het jaarlijkse grote verkleedfeest, het gezicht een beetje donker hebben of helemaal.

Misschien is de roe wel enger, want volgens het bekende kinderliedje is het zo, dat “…wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe.” Ja, als we het over de roe hebben, dan is menig kind achterna gezeten door een piet met een donker gezicht en een roe in zijn hand.

Maar wat er ook gebeurd is en hoeveel mensen er ook over dit volksfeest denken, zeggen of schrijven; het is de Sint en zijn medewerkers ook dit jaar weer gelukt om in het land te zijn. Het feest kan beginnen….

Illustratie uit de 1e editie (1850) van het prentenboekje: “Sint Nikolaas en zijn knecht.”

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Column, Gescheidenis met de tags , , , . Bookmark de permalink.